Uroczyście oświadczam…

1-stycznia-pod-sic582ownic485

Dziś w klimacie noworocznym…

Jest taki dzień, który został odkryty przez kogo? Oczywiście, że przez amerykańskich naukowców. Nazywa się Blue Monday. 

To najbardziej depresyjny dzień w roku. Przypada mniej więcej na trzeci tydzień stycznia. 

Skąd się wziął? Otóż wyliczono, że – oprócz brzydkiej, styczniowej aury i lokalizacji księżyca – to właśnie czas, kiedy uświadamiamy sobie, że nasze postanowienia noworoczne poszły z dymem… I właśnie to nas przygnębia najbardziej. Tracimy chęci i zapał, przez co wszystko wydaje nam się beznadziejne. 

Skoro i tak nic z tego nie wyjdzie, po co te wszystkie obietnice i niemożliwe do spełnienia założenia? Wpieprzając resztki świątecznego sernika wyobrażamy sobie lato 2018, plażę, morze i nas – rozmiar 34, 90x60x90, a za nami sznur facetów… Bo przecież idzie nowy rok a wraz z nim POSTANOWIENIA! W głowach kobiet rodzi się tysiąc myśli, w których widzą swoją noworoczną wersję: stanę się najlepsza, najmądrzejsza, schudnę sto kilo i nauczę się sześciu języków. Codziennie będę jeździć konno, chodzić na basen, siłownię, jogę i do terapeuty. Pójdę na kurs gotowania, tańca, szydełkowania, garncarstwa i NLP. Będę odwiedzać rodziców, ciotki, babcie, teściów i nie pokłócę się z nikim, nauczę się salsy, walca i tanga, codziennie będę biegać rano i wieczorem. Kupię psa, zmienię pracę, wyrzucę stare buty, powiem mu/jej, co tak naprawdę myślę i codziennie przeczytam jedną książkę. Wszystko zrobię! 

Dobrze, że zapał umiera wraz z nadejściem drugiego dnia stycznia, bo by chyba tych Blumondajów musiało być 365 w roku…

Kolejny rok przed nami!  Życzę wszystkim wielu ambitnych (niejednodniowych) postanowień!

I pamiętajcie:

Reklamy

Siostra

wpid-img_20151214_213028

 

Przygotowania do świąt w naszym domu zawsze są wesołym momentem. Najlepsze jest to, że większość rzeczy robimy wspólnie – od porządków zaczynając, na pieczeniu i gotowaniu kończąc. Dzięki temu unikam takich sytuacji, w których na kolacji wigilijnej nie różniłabym się wiele od tego zmasakrowanego karpia na talerzu. I w tym roku, mimo ciążącego mi jak cholera brzucha i bolącego kręgosłupa robiłam wszystko, żeby ten czas był taki jak zawsze. Zależało mi na tym ze względu na moją dziesięciolatkę, która zawsze celebruje takie chwile. Nie chciałam jej zniszczyć wizji rodzinnych i wspaniałych świąt.

Jednak mimo wszelkich starań, coś było nie tak. Moje dziecko zrobiło się bardziej poważne, już nie cieszyło jej ozdabianie pierników i pomarańczy z goździkami. Wreszcie podczas ubierania choinki B1 posmutniała tak bardzo, że nie dało się tego nie zauważyć. Kiedy zapytałam, co się stało, wyszeptała, że to już ostatni raz, kiedy zakłada na czubek gwiazdę. Na początku nie skojarzyłam, o co jej chodzi. Dopiero po chwili uświadomiłam sobie, że w ten sposób chciała mi przekazać swoje obawy, jakie narodziły się wraz z wizją pojawienia się w jej życiu nowej osoby.

W naszej rodzinie tradycją już się stało, że najmłodszy członek rodziny wieńczy ubraną choinkę zakładając na czubek ozdobę. Zawsze to zadanie należało do niej i w sumie nawet nie pomyślałabym, że ktoś inny mógłby to zrobić. Ale ona w głowie miała już tylko fakt, że niedługo urodzi się ktoś młodszy od niej i być może przejmie wszystkie jej zadania. Takie dziecięce myślenie. Pewnie w jej głowie roiło się od czarnych myśli, w których to ona zostanie zepchnięta na drugi tor a całą chwałę będzie zbierał mały, tłusty bobas w pieluszce. Zauważyłam wtedy pierwsze oznaki zmiany zachowania mojego dziecka. To oczywiste, że wiązały się one z faktem, że wkrótce w rodzinie miał pojawić się B2. Wiedziałam, że to prędzej czy później nastąpi. Nic dziwnego. Dziesięć lat była sama, a tu nagle jakiś intruz wchodzi w jej życie. Nie miałam tylko pojęcia, jak to się będzie przejawiało.

Dobrze, że poród przyszedł w święta. B1 spędziła je z naszą bardzo liczną rodziną. Było tam gwarno, śpiewnie i wesoło. Nie miała więc czasu myśleć o nowej sytuacji. Zadzwoniłam do niej ze szpitala wieczorem i już w głosie wyczułam jakiś dystans. Nie przedłużałam więc rozmowy, nie pytałam, co się dzieje, wolałam zostawić ją sam na sam z myślami, żeby mogła sobie wszystko spokojnie poukładać.

Po powrocie z B2 do domu na drzwiach wisiała laurka z napisem „Witamy” (chociaż z pewnością dzieło to zostało wymuszone na niej przez moją mamę). Nie wyszła z pokoju przywitać nas. Całe popołudnie siedziała tam i rozmawiała przez telefon z koleżankami. Moja mama próbowała ją przekonać, żeby do nas przyszła, natychmiast jej kazałam przestać. Nic na siłę. Uważam, że dziecko samo musi przełamać bariery. A im bardziej się na nie naciska, tym te bariery stają się bardziej rażące.

Następnego dnia niepewnie przyszła do pokoju malucha. To był jej świadomy, niewymuszony ruch. Musiała do niego się widocznie przygotować. Chyba ciekawość wygrała z dumą. Dokładnie go obejrzała, dotknęła jego głowy, chwyciła rączkę, wpatrywała się w niego dłuższą chwilę i chyba to była miłość od pierwszego wejrzenia…

Od tej pory jej podejście do nowej istotki zupełnie się zmieniło. B1 towarzyszy nam w każdej sytuacji: podczas karmienia, przy kąpieli, podczas ubierania, rano przychodzi poleżeć przy bracie, po przyjściu ze szkoły wita się z nim, wpatruje się w niego w wolnej chwili, nawet uczy się w salonie, gdzie zazwyczaj mały bąbel śpi w wózeczku. Bywa też tak, że jako wzorowa siostra, obrończyni małego brata, potrafi mieć do nas pretensje o ropiejące oczko czy zsuniętą z nóżki skarpetkę. To niesamowite zjawisko. Na moich oczach narodziła się ta dziwna więź, o której – z racji bycia jedynaczką – nie miałam bladego pojęcia…

Miodzik

Pozostając przy słodkościach pokażę Wam szybki i bardzo łatwy sposób na pyszne i zdrowe babeczki. Składniki wystarczają na sześć sztuk, tyle też zazwyczaj jest na formie. Używam kauczukowych tac, których nie muszę smarować żadnym tłuszczem, babeczki się nie przypalają i wyglądają bardzo ładnie.

Składniki:

– 4 jajka

– 4 łyżki otrąb pszennych

– 8 łyżek otrąb owsianych

– 4 łyżki twarogu 0%

– 4 łyżki miodu wielokwiatowego

– orzechy nerkowca

 

Oddzielam żółtka od białek. Mieszam żółtka z otrębami, twarogiem i miodem. Odstawiam na 20 minut. W tym czasie z białek ubijam pianę i delikatnie mieszam z resztą masy. Wypełniam formę na babeczki i piekę w piekarniku nagrzanym do 180 stopni przez pół godziny.

Do ozdobienia gotowych babeczek można użyć zmielonych orzechów nerkowca, wymieszanych z miodem, lub wyłożyć połówkami orzechów i polać miodem.

 

Bez ozdoby, czy z nią, babeczki smakują wspaniale. Istny miodzik!

 

 

 

image

image

 

Smacznego!!!

Na bogato

Moja teściowa co roku przed świętami przypomina mi o tym, że konieczny jest makowiec na stole wigilijnym. Dlaczego?  Bo mak jest na pieniądze.
Nie jestem straszną zaboboniarą, ale jeśli coś pomóc może, to z pewnością nie zaszkodzi.
Dlatego bez względu na rodzaj diety, rozmiar, modę, czy inne czynniki, makowiec na moim stole musi być!
Na szczęście udało mi się wypracować sposób na w miarę niskokaloryczny ale przepyszny zawijaniec.
Oczywiście z miłą chęcią podzielę się z Wami przepisem.
Składniki na masę:
– 250g maku
– 3 łyżki cukru trzcinowego
– 3 łyżki jogurtu naturalnego
– aromat arakowy
– skórka z pomarańczy
– dwie łyżki miodu

Mak zalewam dwiema szklankami wody i gotuję pół godziny. Mielę dwukrotnie i po całkowitym wystygnięciu dodaję cukier, jogurt, drobno pokrojoną skórkę pomarańczy, aromat i miód. Mieszam i zamykam w pojemniku.

Odstawiam na bok, bo muszę zająć się ciastem, do którego potrzebuję:
– 3 łyżki otrąb owsianych
– 3 jajka
– 1 łyżka skrobii kukurydzianej
– 1 łyżka odtłuszczonego mleka w proszku
– 300g białego, chudego sera
– 2 łyżki jogurtu greckiego 0%
– łyżka cukru trzcinowego
– łyżeczka proszku do pieczenia

Żółtka oddzielam od białek i miksuję z resztą składników. Z białek ubijam sztywną pianę i bardzo delikatnie mieszam z resztą masy. Wylewam na wyłożoną papierem do pieczenia blachę – tę kwadratową z piekarnika – I piekę 25 minut w piekarniku nagrzanym do 160 stopni. Wyciągam upieczone ciasto i kładę je na dużej ścierce. Smaruję makową masą i zawijam delikatnie.

image

image

image

I tak powstaje najpyszniejszy element naszego wigilijnego stołu.
Już wkrótce u nas zagości. A nóż przyniesie ze sobą wygraną w totolotka…
Mam nadzieję, że Wy też się skusicie!

image